1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü… Türk-İş Taksim Cumhuriyet Anıtı’na Çelenk Bıraktı

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Haber: Oktay YILDIRIM – Kamera: Gencer KETEN

(İSTANBUL) – TÜRK-İŞ, 1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü münasebetiyle Taksim Cumhuriyet Anıtı’na çelenk bıraktı. TÜRK-İŞ Genel Lider Yardımcısı Nazmi Irgat, “Eskiden işsiz olan fakir sayılmaktayken, bugün çalışanlar yoksullukla çaba etmektedir. Bu tablo görmezden gelinemez. TÜİK’in açıkladığı enflasyonla oranıyla bizim gerçek hayatta yaşadığımız enflasyon bir türlü uyuşmamaktadır. Daha yılın birinci üç ayında, yılbaşında aldığımız, 1 Ocak’ta aldığımız fiyatların enflasyonuna nazaran yüzde 10 oranında eridiğini görüyoruz” dedi.

TÜRK-İŞ yöneticileri ve hudutlu sayıdaki sendika üyeleri, 1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü münasebetiyle Taksim Cumhuriyet Anıtı’na çelenk bıraktı. Anıt önünde açıklama yapan TÜRK-İŞ Genel Lider Yardımcısı Nazmi Irgat şunları kaydetti:

“1 Mayıs emeğin bedelini hatırlatan, dayanışmanın, birlikteliğin ve ortak uğraşın mana kazandığı bir gündür. Bugün dünyanın dört bir yanında çalışanlar alın terinin karşılığını almak, insanca çalışma şartlarına ulaşmak için seslerini birlikte yükseltmektedir.”

Emeğin değersizleştiği, geçim koşullarının ağırlaştığı bir devirde bulunmaktayız. Bugün burada sırf problemleri değil, umudu da büyütmek için buradayız. Farklı iş yerlerinden gelmekteyiz, lakin hepimizi birleştiren ortak bir gerçek bulunmaktadır. Bu ülkenin kıymetlerini de geleceğini de emeğimizle biz kurmaktayız. Bugün buradayız. Zira geçinmek her geçen gün daha da zorlaşmaktadır. Her sabah yeni artırımlarla uyanmakta, emeğimizin karşılığının eridiğini görmekteyiz. Hayat pahalılığının dayanılmaz bir noktaya ulaşmış bulunmaktadır. Fiyatlar birebir süratle artmakta, alım gücü daima düşmektedir.

Eskiden işsiz olan fakir sayılmaktayken, bugün çalışanlar yoksullukla çaba etmektedir. Bu tablo görmezden gelinemez. TÜİK’in açıkladığı enflasyonla oranıyla bizim gerçek hayatta yaşadığımız enflasyon bir türlü uyuşmamaktadır. Daha yılın birinci üç ayında, yılbaşında aldığımız, 1 Ocak’ta aldığımız fiyatların enflasyonuna nazaran yüzde 10 oranında eridiğini görüyoruz.

“Gelir dağılımındaki adaletsizlik her geçen gün büyümekte”

Gelir dağılımındaki adaletsizlik her geçen gün büyümektedir. Varlıklı daha güçlü olurken, emeğiyle geçinenler giderek daha fazla yokluğa ulaşmaktadır. Minimum fiyatla çalışan milyonlar, daha yıl dolmadan gelirin erdiğini görmektedir. Yapılan artışlar kısa müddette tesirini kaybetmektedir. Altı ayda bir eriyen bir fiyatla bir yıl geçinilmesi beklenmektedir. Bu durum ne adildir ne de sürdürülebilir durumdadır.

Vergi yükü giderek çalışanların omuzlarına yüklenmektedir. Fiyatların yılın başında üst vergi dilimlerine girerek daha fazla kesintiyle karşılaşmaktadır. Emeğimizle kazanılan gelir elimizden geçmeden azalmaktadır. Yüksek gelir elde edenler istisnalardan yararlanırken, ücretliler daima nizamlı vergilendirilmektedir. Bu tabloyu asla kabul edilemez olarak görüyoruz.

“Özel kesimde örgütlenme oranı yüzde 5”

Örgütlenmek isteyen emekçiler baskı, yıldırma ve personel çıkarma tehdidiyle karşı karşıya kalmaktadır. Ocak ayında Çalışma Bakanlığı’nın yayınladığı istatistiklere nazaran 17 milyon çalışan vardır ve sendikalı oranı da yüzde 14. Lakin bu çalışanların hepsi toplu iş kontratından faydalanmıyor. Özel dalda örgütlenme oranı yüzde 5’tir. Yani 100 çalışandan 95’i anayasal hakkı olan sendikalıklardan yararlanamamaktadır.

Şu an itibariyle ülkemizde sendikalı olmak işten atılma sebebidir. Maalesef maddelerde müddetler belirtilmesine karşın mahkemeler en az 1,5 yıl devam etmekte ve işe iade davalarını kazanmalarına karşın hiçbiri maalesef işten dönmemektedir. Emekçiler huzursuzdur. Çalışanlar kendilerini tabir edememektedirler. Biz sendikalaşmayı, sendikaya üye olmayı, birlik ve dayanışma içinde olmayı, sendikaların, emekçilerin kendilerini bir söz etme biçimi olarak anlarız. Bugün emekçiler kendilerini maalesef söz edememektedirler. 1 Mayıs bunun için kıymetlidir.

“Korkunun değil, baskının değil, hürmetin hakim olduğu iş yerleri oluşturulmalı”

Çalışma hayatındaki baskılar sadece bununla sonlu değildir. İş yerlerinde mobbing, taciz ve şiddet birçok çalışanın karşı karşıya kaldığı bir gerçekliktir. Kaygının değil, baskının değil, hürmetin hakim olduğu iş yerleri oluşturulmalıdır. Şiddete, tacize karşı sıfır tolerans unsuru benimsenmeli, çalışanların onuru korunmalıdır.

Taşeron emekçilerin meseleleri hala çözülebilmiş değildir. Takım dışında kalanlar birebir işi yapmalarına karşın farklı haklara tabi tutulmakta ve önemli bir adaletsizlik yaşanmaktadır. Kamuda çalışan tüm çalışanların eşit haklara ve garantili çalışma şartlarına kavuşması sağlanmalıdır. Bu mağduriyet artık sona erdirilmelidir.

“Her yıl binlerce genç mezun olmakta, lakin iş bulamamakta”

Genç işsizliği artmaya devam etmektedir. Her yıl binlerce genç mezun olmakta, fakat iş bulamamakta ya da düşük fiyatlara mahkum kalmaktadır. Birçok genç garantisiz ve süreksiz işlerde çalışmak zorunda kalmaktadır. Gençlerin emeğinin karşılıksız kalmasına müsaade verilmemelidir. Nitelikli istihdam alanları oluşturulmalı, eğitim ile çalışma hayatı ortasındaki güçlendirilmelidir.

Çocukların yeri okuldur. Lakin yoksulluk, birçok çocuğu çalışma hayatına itmektedir. Çocuklar hayallerini kaybederek ağır sorumluluklar üstlenmektedir. Çocuk personelliği ile gayret güçlendirilmelidir. Ne yazık ki, çocukların en inançta olması yerler olan okullarda dahi önemli güvenlik problemleri yaşanmaktadır. Kahramanmaraş ve Şanlıurfa’da okullarda yaşanan, kamuoyunu derinden sarsan cinayetler eğitim ortamlarının dahi gereğince inançlı olmadığını acı bir halde ortaya koymaktadır. Halbuki okul, çocuğun kendini inançta hissettiği, geliştiği ve geleceğe hazırlandığı bir alan olmalıdır. Çocukların ömür hakkının ve güvenliğinin her şartta korunması sağlanmalıdır.

İş kazaları hala can almaktadır. Her gün ortalama iş kazalarında altı işçi hayatını kaybetmektedir. Bu sırf bir sayı değil, yarım kalan hayatlar ve dağılan ailelerdir. Meslek hastalıkları birden fazla vakit görünmez kalmaktadır. Teşhis ve kayıt süreçlerindeki eksiklikler, sorunun gerçek boyutunun ortaya konulmasını engellemektedir.

“Emekli aylıkları temel gereksinimleri karşılamaya yetmemekte”

Bugünün emeklileri geçmişin işçileridir. Yıllarca çalışmış beşerler bugün geçim kasveti yaşamaktadır. Emekli aylıkları temel muhtaçlıkları karşılamaya yetmemektedir. Emeklilik yoksulluk değil, onurlu bir hayat periyodu olmalıdır, ki ivedilikle bunu bekliyoruz ve izlediğiniz üzere maalesef 20 milyon lira, ortalama 25 milyon aylıkla bu insanların geçinmeleri isteniyor ki, bunun mümkün olamadığını yaşayarak görüyoruz.”